CK

BULL2012

2011-12-30T08:47:00.001-08:00

Biliyorum, hayattan nefret eden herhangi birinden farkım yok. Öptüm sizi güzeller.

Womb

2011-12-21T08:17:00.000-08:00

Kamburum, yüklerim.
Birer birer patlayan benim güzel sivri çıbanlarım.

Dağıldığınız serin.
Ben mi size
siz mi bana
katlanıyoruz ışın masasından dökülen lekelerde.
Her gözümü açtığım kaba yanığı
pencereme bir demir daha saplarken.

Eski bir şehir vardı
ben ona osmaneli diyorum
siz ona osmaneli diyorsunuz
ama ben ona osmaneli diyorum.

Plastiktir benim ağaçlarım
siktir et.

Adımlararası sancılar
ölüm doğuruyorum.
Rahmimden sızıyor gülen amorflar
toz olup yapışıyorlar ciğerlerime
katranım, evladım.

Yine de elimde bir makas
göbek bağım başka bir evrende
sizin olmadığınız
benim olamadığım
bir yer ler de.

Kamburum, benim mükemmel yüklerim.

Lütfen
gidin, hiç olmadığınız anılarımla yalnız kalan,

benden.

That big.

2011-06-22T02:51:00.001-07:00

http://www.kacsantim.org/balik/CanKARAKURT1308729516?nor=1

And the shitfart goes to.

2011-06-20T14:32:00.000-07:00

Şöyle bir bloguma bakındım, hangi ergen acılı dünya vs ben temalı konu varsa doldurmuşum içini. Biriniz de uyarmıyorsunuz lan. Sadist misiniz olm siz?

Neyse, ne diyordum. Ha evet, keder klozeti. Aslında amacım böyle bir blog tarzı değil tabi ki, sanırım eğlendiğim zaman blog mlog aklıma gelmediği için durgun yazılar hücresine dönüşmüş burası. Ea, gerek yok tabi ki. Sonuçta hiçbiriniz bunları anlayabilecek kapasitede mahlukatlar değilsiniz.

Nıhahaha.

Tamam, tamam.

Biraz omuzları gevşetip yeni yayın hayatımıza başlamak için kendimi uyarma bölümü oldu bu, her ne kadar am göt meme kıvamında gitmeyecek olsam da burada eksik olan şeyi yeni keşfettim. Beni. Ne dinlerim, ne konuşurum, balinalarla hipopotamların evrimsel olarak birbirine en yakın akrabalar olması hakkında ne düşünürüm, yok bunlar lan burada. Neredeler peki? Feysbukta, tivitırda, alakasız sayfaların alakasız yorumlarında. Hayır dostum hayır, bu böyle devam etmez. Sütün gelmediği memeye ben meme demem.

Evet, kabul ediyorum son cümleyi sırf görselle alakası olsun diye kurdum.

Blog, mlog. He he he. Artık böyle.

She needs to rest now.

2011-06-01T15:19:00.000-07:00

Anneannem ölmeden önce,
bir mektup tutuşturdu elime.
"10 yıl sonra." dedi sessizce
"Senin için, sen aç diye."
Hafif bir esintiyle
bıraktı beni bir hastanede,
biraz önce bir anneanne
ve artık bir ceset ile.
Ellerimde taşıdığım hediye
kilitledi parmaklarımı zehiriyle
bir zamanların yüreğinde
şimdi bomboş bir kelime.
Yırtınca zarfı o belirsizlikte
bir fotoğraf düştü yere
kirli tonların çevresinde
hiç bilemediğim güzellikte.
Bir melek dokundu gözlerime.
Bir şeytan cehennemime.
Yerde uzanmış eski bir karede
öptüm ölümü gölgesiyle.
Bir fotoğraf, bir cenaze
bir sonbahar denizine
akan kaybolmuş son çare.
Renkleri kaybolmuş senelerce,
bir hüzün mü bu gülümseme?
Bil ki içi amorf saklı minik çerçeve,
duvarlarımın ardında gezinen hislerime
tek bir damla inleme
yeterdi belki de.
10 yıl gibi geçti her saniye
ve çürüdü ceset gözlerimin önümde
ve canlandı bir hatıra zihnimde
bir fotoğrafın grileriyle.
Sordu utanmadan "Niye?"
"Niye bu anlamsız gaye,
geride tek kalan benim işte.
Ben, senin anılarına dere
ta ki sen de yok ol ebediyette,
bir ben kalayım geride."

Anneannem ölmeden önce
öperdi beni tüm sevgisiyle.

Ve ben gömdüm onu yine de,
kendimi gömdüğümü bile bile.

Save the day, dad.

2011-05-20T05:26:00.001-07:00

Daha bir ay var ama tabi babam zamanda yolculuk edebildiği için...

The dessert of truth.

2011-04-13T12:53:00.000-07:00

Bir apartmanın girişinde dinlenmek için durdu. Her şey durdu.

...

Ne oldu? Nerede?

Bacakları sızlıyor ve teri alnından süzülüyordu. Elleri titriyor ve göğüs kafesinde inatçı bir kalp şiddetle patlıyordu. Nefes alışı düzensiz, görüşü bulanıktı. Parçalarını birleştiremediği bir ses kulaklarında uğulduyordu.

Koşuyor muydu? Neden? Ne oldu?

Girişteki demir kapının kirli camından yansıyan karanlık yüze doğru eğildi. Çevresinde yorgunluğun imzasını taşıyan çizgilerle bezenmiş gözlere, hırsla kenetlenmiş dişlere ve üzerinde soğumaya başlamış damlacıklar taşıyan alna merakla baktı. Tanımadığı yüzüne, yüzünü tanıyamadığını anlayana kadar baktı.

Kimdi? Ne yapıyordu? Ne oldu?

Yere vuran ayak seslerinin yaklaşmasını dinledi. Apartmanın köşesinden üzerine doğru yükselen gölgeye başını çevirdi ve sahibinin giysisinden damlayan kana bilinçaltında iştah duyarak göz dikti.

Kadın bir süre iğrenerek kendisini izledikten sonra 'Neden?' diye sordu. 'Neden öldürdün beni? Neden kaçtın? Suçum neydi?'

Boş sokaktan yardım istercesine göz dolandırdı çevrede. Nihayet 'Ben mi?' diye sordu. İçinde sorularla örülü bir merdivene adım atmıştı. 'Beni - beni tanıyor musun? Kimim ben? Ben - sanırım hafızamı kaybettim. Sadece buradaydım, burada, yeni uyanmış gibi...'

'Beni öldürdün! diye haykırdı kadın ve kadının sesindeki değişmez acıdan korktu. 'Beni öldürdün, birkaç dakika önce, bir parkta, dondurma yerken ve geleceğimizden bahsederken!' Kadın elini giysisindeki deliğe uzattı ve açık yaradan fışkıran kan avcunu boyadı. Sonra, yere düşüp çınlayan kan yavaşça azaldıktan sonra, başını eğdi ve 'Umarım hiçbir şey hatırlamazsın.' diye fısıldadı.

Sırtını döndü ve yitip gitti.

Ne oldu? Kimdi o?

Hatırlamaya çalışmak başını ağrıttı. Hatırlayamamak benliğini bunalttı. Pes etti.

Neden sonra, elindeki erimiş dondurmanın boş bıraktığı külahı farketti.

UNSTOPPABLE DR. M

2011-04-07T05:46:00.000-07:00

Never... Stops...

Circle of fire.

2011-04-06T04:04:00.000-07:00

Unuttuğum yüzler canlanıyor tanımadığım suratlarda, bilmediğim bir semtin her gün aynı masasında. Bahar serinliğinde sarhoş olmuş buruk yorgunluğun kucağında unuttuğum yüzler, hatırlayamadığım hatıralarda.

In can we trust.

2011-03-30T04:42:00.000-07:00

Yıkık tapınağından yükselen duman bulutuna pişmanlıkla bakıyordu. 'Bunun için mi?' diye fısıldayarak sordu. 'Bunun için mi yarattım insanları?'

Omzuna dokundum, artık yaşlanan cildindeki pürüzleri inceledim. Kendisini iyi hissettirecek bir şeyler söylemek istedim ama tek yapabildiğim 'Sana söylemiştim.' demek oldu. 'Moruk, ne bekliyordun ki? Ben de seni ve türünü yaratırken bunu sormuştum kendime. "Can, amacın ne?" "Can, manyak mısın, takılsana kafana göre." Bak neler oldu... Boş ver, matruşkayı durduramayız artık, sadece içinden ne çıkacağını tahmin edebiliriz. Haydi geçmiş olsun.'

Yere çöktü, bir yağmur başlattı ama hiçbir şimşek çakmadı. Burnuma dolan hava kadim tanrının tükendiğini anlatıyordu.

'Bırak.' dedim. 'İleride hiçbir yaratan ve yaratılan burada neler olduğunu bilmeyecek.'

Kaybolmaya başladı. Damlaların arasında yavaşça eridi ve sonra tamamen yokoldu, gitti.

'Te allaaaaam.' dedim kendi kendime, karanlıkta, yağmurun altında.

'Bari havayı düzeltseydi hıyar.'

My own Pandora.

2011-03-29T01:59:00.001-07:00

Biliyorum, senin de aklında hep aynı soru, hep aynı saatlerde canlanıyor. Kutudan ne zaman çıktım?

Published with Blogger-droid v1.6.5

Status.

2011-02-19T10:11:00.001-08:00

Boş ver, elinde.
Elindekini de boş ver, yine mutsuzsun, gözlerinden belli.

Boşver, yüreğinde.
Yüreğinde duranı boş ver, yine yorgunsun, sesinden belli.

Boş ver, dilinde.
Dilinin ucundakini boş ver, yine uçmuşsun, içişinden belli.

Boş ver, kaleminde.
Tüm yazılanları boş ver, yine olmuşsun, silişinden belli.

Boş ver içini.
Boş bir bar masasında.
Yalnız bir otel odasında.
Pis bir yağmur altında.
Sessiz bir deniz kenarında.
Hep aynı boktan bağlantıda.

Yine mutsuzsun, status'undan belli.

An ape I would be.

2011-01-27T11:52:00.000-08:00

Gidenler gitti. Yerleri dolmaz ki. Hatalar çoktu. Ders alınmaz ki. Sanırım asla. Ellerimiz taştı. Yumuşamaz ki. Fikrimiz fesattı. Masum olmaz ki. Sanırım asla. Yazılar silindi. Hatırlanmaz ki. Hayat devam etti. Yaşanmaz ki. Sanırım asla. Karganın da dediği gibi, 'Asla.'

Ya da,

An ape I would be. A fish never walked out of sea. An acid never turned a bacteria. An ape I would be. In your world of hopeless agony.

Happy new yeah.

2010-12-30T10:20:00.000-08:00

Bir CK klişesi sunar, 2011 afişimiz. Eh, mevzular derin, birbirimize hep gülücüklü sımayliler eşliğinde pempe panjurlu yalanlar atacak değiliz, değil mi? Toplumsal bilince duyduğunuz saygıya saygı duyarak eklerim dostlar, yeni yılınız kutlu, mutlu ola!

Sweet punishment.

2010-10-31T12:13:00.000-07:00

Güneş sınırsız bir ufka doğru yayılıyor ve evrenin ilk adımlarını attığı uzaklıklardaki kum tepelerinde keyifle ışıldıyordu. Keskin gölgelerin altında bir kaktüs merkezinde büyüdüğü ıssız bölgenin efendisi olmanın huzuruyla kollarını açmıştı. Erkeğini öldürmüş dişi bir akrep gizemli evriminin tüm iksiriyle ağır ağır ilerliyordu. Zamanın daha misafir olmadığı bir kabilenin kalp atışları hızlanmıştı. Fırtına durulmuş ve çölün soğuk acımasızlığında mahkeme kurulmuştu.

Genç kadın yaptığı şeyin suç olduğunu biliyordu. Yaptığı şeyin evrenin her yerinde ve her zamanında suç olacağını biliyordu. Her şekilde suçluydu. Buna rağmen yapmıştı ve yine yapacaktı. Doğasındaki karmaşık gücü durduramazdı. Bir adamı sevmişti. Adama onu sevdiğini göstermişti. Olabilecek en basit şekilde.

Ulu bilge elindeki ağır taşı bilgeliğini paylaştığı kabilesine doğru tutarak kükredi. 'İlk günahı taşsız olan atsın!'

Tenini yakan çöl rüzgarı sesini dağıtırken beceriksizce 'Ay pardon ya.' diye ekledi. 'Ters oldu, şey diyecektim ya...'

Genç kadın kuma gömülmüş bedenini oynattı ve ışığın altında parlayan yüzündeki dehşet dolu ifade yavaşça yerini sinir krizi eşliğinde kahkahalara bıraktı. Böyle bir durumda gülmemeye çalışmasının pek anlamı yoktu, son gülüşünü umarsızca kuru kumlara saldı.

Bir an geçti.

Kanla dolu bir an.

Geçti ve çok uzaklarda yitip gitti.

Kadının çevresinde toplanmış kalabalık duruldu ve kendilerini tutamayacaklarını anladılar. Mahkemenin isli çölünde kollektif bir gülme seansı başladı.

Tanrıların yeryüzündeki siması olan ulu bilge sırayla kadına, kalabalığa ve elinde tuttuğu büyük taş parçasına baktı. Artık o da kendini durduramayacaktı. 'Zaten bizden de öyle çok inançlı kafayı yemiş manyaklar çıkmazdı zaten, kimi kandırıyoruz?' diye sordu neşeyle.

Genç kadını serbest bırakmak için kumu kazdıkları zaman su buldular.

Kimse farketmedi ama ertesi gün çöl biraz daha yeşildi.

Push harder.

2010-10-27T13:51:00.000-07:00

Olmayan pastanın olmayan mumunu üflüyorum ve olmayan dostlarıma teşekkür ediyorum. Olmayan alkışları yankılanıyor boş bar terasında. Bir şeyler ters ve düzeltmek için fazla yorgunum. Ya da fazla yaşlıyım.

Ya da fazla gencim.

Biramı usulca kaldırıyorum ve sigara dumanı dolu masaya uzatıyorum. Olmayan biri görür görmez tepki veriyor, şişelerin çıtırtısı. Olmayan diğerleri de katılıyor, kahkahalar atarak içkilerimizi yudumluyoruz. Bir şeyler doğru ve ne yazık ki acımasız gerçek bu.

Yıllar öyle büyüleyici bir hızla şehrin tepesinden geçiyor, kendime izleme görevi edindiğim hayatı seçemiyorum. Olmayan bir şarkıyı dinlemek isterken olan şarkıya kulağımı veriyorum.

'This sugar cane, this lemonade. This hurricane, I'm not afraid. Come on, come on. No one can see me cry.'

Babamın baba olduğu yaşa varıyorum.

Bugün benim doğum günüm.

Yarın ise yeni bir gün.

Long live republic!

2010-10-25T13:07:00.000-07:00

Yıllara gülerek, yollara merakla.

Safe house.

2010-10-25T12:58:00.000-07:00

Bütün kadınlara girmek istersin ama sadece birinden çıkmak istemezsin.

Through the broken glass.

2010-10-04T12:16:00.000-07:00

Kendinden emin bir edayla bardağı eline aldı ve yüzüme bakarak gururla konuşmaya başladı. 'Dolu tarafı görmelisin, Can. Hayat o kadar da umutsuz değil...' Sözünü bitiremeden bardak elinden kaydı ve sakin bir tizlikle kırıldı. Gözlerinin içine baktım, artık o kadar da dolu değillerdi.

Ass to ass.

2010-08-14T13:10:00.000-07:00

İki adam. Köpek pozisyonunda takılı kalmışlar, pantolonlarının kalçaya kadar olan bölümü açık. Acaba fazla mı içtim, acaba diğerlerinden çok keskin farkları olan bir halüsinasyon mu görüyorum? Freud ne derdi kimbilir. Soruyorum, sormak zorundayım. 'Siz ne yapıyorsunuz beyler?' Sol taraftaki genç olanı yüzünde geniş bir gülümsemeyle sırıtmaya başlıyor ve heyecanla konuşuyor. 'Merhaba! Temiz bir dünya için götgöte vermeye ne dersiniz?' Hah, iki sokak ötede evimin güvenli huzuru beni beklerken karşılaştığım şeye bak. Bu iki manyaktan kurtulmalıyım. Belki rasyonel insanlardır diyerek konuşmayı biraz daha uzatmaya karar veriyorum ve bu manzarada mantık aradığıma göre kesinlikle fazla içmişim. 'Nasıl olacak o? Götümüzle mi temizleyeceğiz dünyayı?' İkisi de gür ve neşeli bir sesle haykırıyor. 'Evet!' Genç olan hemen açıklıyor. 'Mesela ben sıçacağım diyelim. Bokum çıkıyor ve arkadaşımın götüne geri giriyor. Böylece hiçbir yer kirlenmiyor, dünya tertemiz kalıyor!' Midem tango yapmaya karar veriyor ve kusmaya başlıyorum, biraz önce duyduğum şeyin hiç gerçekleşmediğini umarak. Sağ taraftaki yaşlı olan kendinden emin bir edayla konuşmayı devralıyor. 'Senin temiz bir dünya için ağızağıza vermen gerekecek.' Böylece kahvaltıdaki tosta da veda ediyorum. Mutlulukla iğrenerek seviyorum bu şehri.

Not here, forever.

2010-07-22T14:28:00.000-07:00

Yeterli miktarda zaman geçince; elinde kalan, artık elinde kalmayanlar oluyor.

In harmony to all.

2010-07-06T14:16:00.000-07:00

Fırtına yokediyor, fırtına esip gürlüyor, fırtına kesip biçiyordu. Yine de fırtınaya karşı bitmeyen bir inatla koşuyor, tüylerle kaplı bedeni her sıçrayışta hayat dolup titriyordu. Bir keçiydi ve en asil keçi kadar inatçıydı. Boynuzu, gururla başını çevirdi ve fırtınanın içine doğru bağırdı. 'Hey, kulak!' Kulak, soğuktan kan kırmızısı gözlerle cevapladı onu. 'Evet?' Boynuz, yaşlı arkadaşına neşeyle seslendi. 'Dün söylediğin şey vardı ya. Bence kim uydurmuşsa halt etmiş. Bu beden bilinmeze doğru koştuğu müddetçe seninle yarışmam. Sen benim dostumsun. Gerisi tamamen saçmalık.' Keçi fırtınaya çenesini uzatarak söylendi. 'Susun. Fırtınanın keyfini çıkarın.' Kulak ve boynuz birbirlerine gülümsediler. Sahipleri kesinlikle haklıydı.

Frequently asked questions about life, death and alcohol.

2010-06-07T01:42:00.000-07:00

'Bu gecenin böyle biteceğini asla bilemezdim...'

Askerden döndüğümden beri içiyordum. Sürecin ismine ne derseniz deyin, sonuç olarak her gece eve sarhoş dönüyor ve her sabah koltuğun üzerinde havlayarak uyanıyordum. Rotam belliydi ne de olsa; evden çık, Levent Çarşı'dan para çek, arabaya atla, Kabataş'ta parket, Taksim Metrosuna bin, iç. Zaman harcamam için basit ve kolay bir yoldu bu, zaten hep basit ve kolay bir insan olmuşumdur.

Her neyse, bugün konu ben değilim.

Bir cumartesi akşamıydı sanırım, dördüncü biradan sonra votkaya geçmiştim ve belki bir ya da iki shot alıp rakıyla devam edecektim. Bana eşlik eden herif neredeyse kelleşmiş kafasını yanlardan uzattığı saçlarıyla gizlemeye çalışırken lise maceralarımızı anlatıyordu -ki böylece tüm görüntü daha da saçma bir hale bürünüyordu- ve umutsuz kelin üç senedir bitemeyen proje dersinin sorunları ara sıra masanın gündemini değiştiriyordu. Konuşmanın gidişatı her zamanki gibi sırayla siyasete, oradan bilimsel araştırmaların günümüz insanlığındaki popülist yönlerine, sonra sanatın yoz kültür hizmetine ve en sonunda da ikimizin de hala içinde minik şüphelerle gülümsediği varoluşun anlamsız hiçliğine yol aldı. Rakıya başlamıştım ve yine fazla içmiştim, belli bir çizgiden sonra geride hiçbir çizgi kalmıyordu. Ya da renk. Ya da amaç. Ya da anlam.

Sadece dibine bakıp gülümsediğin bir bardak ve yanına gelen bar çalışanı.

Meydanda el sıkışıp gerçek dünyaya yalnız başımıza yol aldık, onun yetişmesi gereken bir son otobüsü ve benim de yetişmem gereken bir uykum vardı. Ağır adımlarla ilerlemeye başladım, metrodaki insanlarla benzer hareketlerimize bakarak hepimizin bu yaşam denen gerizekalı deneyimin yitik sarhoşları olduğumuza karar verdim. Kollektif ve primitiv bir bilinç kazanmıştık, aynı ağrılar, aynı dengesiz sesler ve aynı üstü örtülmüş korkularla ilerliyorduk. Modern toplumun zombileriydik ve kendi beynimizden başka hiçbir beyni önemsemiyorduk.

Kabataşın enfes sahil meltemi benliğimdeki birkaç düğmeye bastı ve gecenin ışıklarını kaplayan gürültülerin ayrımına vardım. Parkettiğim yerde bir kalabalık vardı. Evet, kalabalık, görüntüler ve sesler hala ulaşılamayacak bir seviyedeydi ama yine de oradaydılar işte. Sallanarak ilerlerken çatırdayan bir şeye bastım. Sırıtarak yerdeki nesnenin arabamın plakası olduğunu anlamak ve neden olması gereken yerde olmadığını düşünmek için kendime epey uzun bir süre tanıdım. Zamanla, belirsizliğin dumanları arasında resim netleşti.

Arabamın içine girmiş başka bir araba, yerde yatan genç bir kız ve baygın bakışlarından içtiği belli bir erkeğin kendini suçlayan konuşmaları. Hey, keşke bir fotoğraf makinesi olsaydı yanımda.

Ağzımdan çıkan sesimi duyduğumda gülmemek için kendimi zorlayarak 'Ne oldu?' diye sordum. Kalabalığın içinden bir adam bana dönerek 'Sarhoş işte!' diye haykırdı. 'Herhalde direksiyonu fazla salladı!' Dedikleri net görülen şeylerdi, subjektif, önyargılı ve çağımızın gerçeklik algısıyla birebir örtüşen silik seslerdi. 'Yol verin!' diye bağırdım, 'Şu benim arabam!' Yol verdiler, çünkü önemli olan kaza yapmış yaralı insanlar değildi, arabaydı. Ah, çağımızın kokuşmuş gerçeklik algısı.

Yerde hareketsiz duran kızın yanına gittim ve nabzını kontrol ettim. Sorun yoktu, yarım dakikada otuzsekiz atış. Bedeninde de ağır yaralanmalar gözükmüyordu, sadece bayılmıştı büyük ihtimalle. 'Durumu kötü mü doktor bey?' diye sordu arkadan biri, bunu ciddi mi söylemişti yoksa dalga mı geçiyordu bilemiyordum ama 'Merak etmeyin.' dedim, sesimin kime cevap verdiğini umursamadan. Ambulansın ve polis araçlarının yaklaşan sirenlerini duydum. Kötü şarap kokusu burnuma doldu ve ağlayan genç adamın yanımda durduğunu farkettim. Halsizce dudaklarını oynattı ve 'Köpek...' dedi. 'Yolun ortasında duruyordu ve ben... Düşünmeden hareket ettim...' Sustu. Evren sustu. Zaman sustu. Yoğun ambulans ışığının altında inanmadığım tanrının kutsal gölgesini hissettim. Her şey bir anda berrak bir su birikintisine dönüşmüştü işte. Önemli olan tek bir şey vardı, öyle ufak, öyle narin bir şeydi ki sert rüzgarların altında onu hiç göremiyorduk ve o önemli olan tek şey o an yanımızda duruyordu.

Kuyruğunu sallayarak yaklaştı ve gözlerindeki utangaç bakışlarıyla hepimizi izledi. Uzun uzun kokladı bizi; bizi, kalabalığı, ışıkları, şehri, denizi, genç sürücüyü, ambulansa götürülen kızı, sessizliği, bağırışları, geceyi, evreni ve beni. Her şeyi ve her olmuşu, olanı, olacakları.

'Araba için endişelenme.' dedim. Genç adam bana döndü ve baygın bakışlarının kaybolduğunu, yerlerini parlayan yıldızlara bıraktıklarını gördüm. 'Ve kendini suçlama sakın. Düşünmeden hareket ettiğini sanıyorsun... Oysa öyle harika düşünmüşsün ki.'

Birbirimize sarıldık. Kalabalığın gözlerinde de aynı yıldızlar yanıyordu. Belki de tüm varoluşların hepsinde aynı ışık, süresi ne kadar olursa olsun, tam o anda bizimle beraber yanıyordu.

Şimdi, ilk işim annemi aramak. Hayır, ailemi ziyaret etmek. Sonra da anneannemin mezarına gitmek. Sonra da...

Sonra, yıldızlar parladığı sürece gülümsemek...

I am gonna.

2010-03-20T02:37:00.000-07:00

Bir çay bahçesinde daha sıcakken bahar bir ismin var mı diye soracağım ve bir barda biranın son yudumu etini parçalarken cesedini öpeceğim, bir sinemada melek kokulu pis kanatlarına kör olacağım. Bir parkta evsizliğimi paylaşacağım ve sahilde seni kanyak ve rakı eşliğinde boğacağım, son balıkların kahkahalarına onursuz gözyaşlarımla katılırken yine annemin rahminden öteye devrileceğim, bir mezarda seninle sevişeceğim, yatağımın bir zamanlar sen olan tarafını kiraya vereceğim. Gülhane'de ceviz ağacı, Boğaz'da bir yunus ve İspanyol Meyhanesinde artık söylenmeyen bir şarkı olacağım. Her tanrı gibi merkezine evreni sığdırdığım tekliğimde seni de unutacağım, bir okul bahçesindeki ilk aşkın yakalı acısı gibi tenini tenime kıvıracağım, beni bir sokak köşesinde terkedip başka bir beni evde bulacağım. Bir beşikte ağzımın içi damarlarındaki kanla dolarken sana ilk ninnini söyleyeceğim. Ben kustukça sen uyuyacaksın. Bir karanlıkta bırakacağım ellerini ve zaten hiç tutmadığını anlayacağım, bir kahve falında cevzenin köşesinde çıkacağım ve sen bilmeyeceksin, ben aldırmayacağım. Belki o zaman sen doğmuş olacaksın. Ben ise yok, olacağım.

Star to star, dust to dust.

2009-11-29T01:25:00.000-08:00

Hep melankolik anlarında tanrının varolmasını isteyen bencil nihilist çocuğu hatırladınız mı? Gecenin sonsuzluklarında yanıp sönen gizemli elçiliklerin ışıklarını izlerken onların tanrının trilyonlarca göz kırpışı olduğunu hayal eden? Evrendeki anlamsız eşitsizliğe bakıp tüm bunları dengeleyecek ilahi bir adalet masalına kendini kaptıran o küçük çocuğu? Ne yaramaz ve haince sırıtırdı yüzünüze, saklanamazdınız, kaçamazdınız, ilkel benliğinize işleyip bilinçaltınızda altıpatları ile hoyrat kahkahalar atardı. 'Varım ve varolacağım!' İnsanın unuttuğunu sandığı özlemli dualar ne kadar garip zamanlarda oltaya takılıyor. 'Var mısın?' Üstelik her şey öyle kaotik bir ritm ile yaşanıyor ki, sebeplerde payı olduğunu düşünen karbon canlı sonuçlara katlanamıyor. 'Varoldular.' Sizi terkedip kendime dönüyorum, biletim çok eski ve ömür boyu garantisi var. Şehrin aidiyesini geride bırakmış küflü bir bölgesinde semayı izliyorum, nihilist çocuk beni izliyor. Yıldızlar ile karşılıklı bakışıyoruz, nihilist çocuk bana bakıyor. 'Var mısın?' diye dökülüyor soru hissiz dudaklarımdan, nihilist çocuk ironiyle cevaplıyor. 'Var!' Terlemeye başlıyorum, soruların da cevapların da olmadığı bir yere gitmek istiyorum, kurtulmak için çaresiz bir adım atarak. 'Soruyu kime sorduğunu bile bilmiyorsun.' diyor nihilist çocuk. Her zaman haklı çıkmak isteyen aptal özgüvenim konuşmayı devralıyor. 'Sen cevaptan bile emin değilsin!' O hain gülüşüyle her şeyi mahvediyor nihilist çocuk ve sözlerine boğuluyorum. 'İzotropik bir evrende başını kaldırıp incelediğin boşluk, senin boşluğun. Yıldızlara sorduğun sorular ise kendine sorduklarındır. Varsın. Varım. Varolacağız.'

Plateaus plateaus!

2009-11-09T11:54:00.000-08:00

Şalteri indiriyorum.

Obey your country.

2009-11-08T09:19:00.000-08:00

Yep, vakti geldi. Aralık ayında gidiyorum. İçki ve sigara bütünlüğümü koruyabileceğimden pek emin olamasam da yapabileceğim bir şey yok. Ülkemin bana ihtiyacı var, değil mi? Tabi ki komik. Bu arada, 'Emret komutanım!' sözü de bir emir değil midir?

Drunk!

2009-10-17T04:38:00.000-07:00

Yukarıdaki hırçın fotoğraf ne yazık ki Mestan'a ait değil. Hayır, Mestan'ın hiç fotoğrafı çekilmedi. Benim haberim olmadan çekildi ise bile yukarıdaki fotoğraf olamaz, çünkü Mestan kafesinden hiç çıkamadı. Mestan büyüdü, gelişti, benim sözlerime ve şarkılarıma eşlik etti ve bir garip ilkbahar günü o küçük kafesin içinde öldü. Anneannemi de sayarsak beş kişiden oluşan bir aileydik ve kimsenin aklına Mestan'ın fotoğrafını çekmek gelmedi. O benim odamda yaşayan ve bana eşlik eden yegane varlıktı ve benim bile aklıma gelmedi. Tamam, bu kadar.

Seven stupid words about death.

2009-10-05T13:33:00.000-07:00

Evet, ölenle ölünmüyor ama; ölensiz de yaşanmıyor.

Rising to fall.

2009-07-22T14:34:00.000-07:00

Duruyorum. Çok eski günlerin çok eski bir şarkısında neşeyle dediğim gibi, 'Üşüyorum, terliyorum; gülüyorum, ağlıyorum; yaşıyorum, ölüyorum; öyleyse ne yaptığımı sanıyorum?' sorusu yine gündemimi işgal ediyor. Karmaşık yapının zemini bulanık ve her yeni gün gri kütleye ayrı bir katman ekliyor, bunaltıcı sert sorular eşliğinde çivisini çakıyor sol lobun çevresine. Kısa kesiyorum, akademik öğrencilik hayatım bitti. Öldü. Gömüldü. Tozu kapital rüzgarlarda pragmatik diyarlara uçtu. Kendi adıma nihai soruyu dublaj aksanıyla yerlere seriyorum: Şimdi ne?

Lead me to the stars.

2009-06-13T03:56:00.000-07:00

Ekle beni bana, sırtıma, omzuma, dağınık vücuduma. Doğur beni, öldür beni, sütünle zehirle beni. Apoletlerinle sars beni, sıfatlarınla ısır beni, kelimelerinle salla beni. Çoğalt beni, titret beni, üşüt beni. İnandır beni masalına, rol ver bana, cenneti sat bana, duanı yapıştır suratıma, boğ beni kutsal suyunda. Sınır ver bana, çiz ifadeni ruhuma, mevki inşaa et ayağıma, sun beni doğaya, sür beni piyasaya, sev beni doyasıya. Harfler ver bana, diz beni kurşuna, yak beni ilahi yangınında. Mutlu et beni, kutlu et beni, et beni. Bir kitle oluştur bana, bir amaç yarat uğruma, bir kurban daha. Tutuştur beni, fırlat beni, kap beni. Döngüler oluştur yoluma, paradokslar akıt haritalarıma, ikna et beni yaşadığıma. Kıy zekama, at havaya, rüyaya. Katlet beni savaşında, etkile beni pırıltınla, sil beni toprağına. Hükmet, şekil ver, parçala. Benzet aksine beni, kucakla özgürce beni, adaletinle sar beni. Güç ver ölü bacaklarıma, koştur beni tabutuma, huzur ver obez aklıma. Bir evrim bırak karnıma, bir devrim sıç ağzıma, bir deney sok kıçıma. Yön ver bana, hesap aç damarlarıma, gir kanıma. Dik beni gururla, su ver betonuma, buda beni kılıcınla. Tart zihnimi acıyla, şeker ekle mantığıma, uyuştur beni kollarında. Em beni, semir beni, kızart beni. Kopar ve birleştir beni. İçimi boşalt düğmelerinle, doldur kalbimi sözlerinle, gülümset diyetlerinle. Hedef ver bana, it beni yıldızlara, olmadığım yarına. Ekle beni bana, sıkışıp kaldığım bu rezil zamana.

Arrow!

2009-05-13T20:50:00.000-07:00

Belediye seçimleri sonrası yakın dönemde bir şeylerin değişeceğine inancım azalsa da güzel ve yalnız ülkemde direnen birilerinin harekete geçmelerine desteğim sonsuz olacak. Umarım bu güzel çalışmalar ve daha niceleri kendi evrenimizin parklarından taşıp dışarıdakinin de görebileceği bir eyleme dönüşür. Kısa filmleri, indirilebilir materyalleri ve manifestoyu www.sansuresansur.org/yay-hareketi adresinden inceleyebilir, hayatımızın tam ortasına sıradan bir şekilde yerleşen zihniyete erişimi -kendinizce- engelleyebilirsiniz.

Looking at you precious one

2009-04-13T06:58:00.000-07:00

Yüzon yıl önce doğmuş. Hala yaşıyor Münir'in sesi, gecenin yükselen uğultusuna inat, İstanbul ile, bir semt raks ediyor, ufkun akşama döndüğü yerde.

Beyond god

2009-04-10T05:53:00.000-07:00

Galaksiler düz bir çizgiye dönüşüp geride kalırken gemiyi gülümseyerek inceledi. Einstein yanılmıştı işte. Göstergelere göz attı. Bedeninde hiçbir anomali gözükmüyordu, basınç sabitti ve karbon filtresi ona sonsuza kadar oksijen ve besin sağlayabilirdi. Tanrıların hızlı otobanında kuralsız ilerlerken tek açlığı doymayı bekliyordu. Evrenin sonunda bir restaurant var mıydı bilmiyordu, aslında evrenin bir sonu olduğundan da emin değildi, araştırmalar bileşenlerin devinimini açığa vursa da, o yaşlı ve inatçı gözleriyle görmeden inanmayacaktı. Tüm bir yaşam bu cevap için engellenmişti. Ya da tüm bir yaşam bu cevapla ödüllendirilmişti. Ekrandan gelen yeşil ışık genişleme hızını aştığını gösteriyordu ve ışık yaklaşık iki haftadır yanıyordu. Bu süre zarfında da geminin hızı katlanmıştı, ama evren de sonuna yetişmek için biraz fazla büyüktü. Bu açlık... Bu kör eden, hissizleştiren, dayanılmaz açlık... Bilinmeyenin mide asitleriyle parçalanan benliği renklerin içiçe geçtiği ekranın önünde dalgalanıyordu. 'Ne var sonunda? Ne? Bu siyah, korkunç büyük mağaranın ötesi var mı? Madde mi var orada, enerji mi, yoksa algılayamayacağım bir boşluk mu? Bir tanrı orada elinde dur tabelasıyla beni mi bekliyor? Öyle ise niye bu kadar uzakta? Ve asıl soru, tüm bu gereksiz işgal neden?' Gözleri ağırlaştı, sistem poduna uzandı, duvardaki düğmeye bastı. Belki ufak bir dondurulmanın zararı olmazdı, gemi yorgun hissetmesine izin vermese de dinlenmek istiyordu. Soğuk tüm organlarını hapsederken makine algılarını kapattı ve yaşam faliyetlerini durağan bir sessizlikle izlemeye başladı. Binlerce sessiz an sonra tiz bir sesle uyandı. Aradan ne kadar süre geçtiğini bilmiyordu, tek hatırlayabildiği bir şey yapmak için bir şeyin içinde olduğuydu. Kafasını toparlayıp etrafına bakınca metal bir nesnenin içinde olduğunu gördü, küçük, beyaz ve hasarlı bir nesnenin içindeydi ve kulağını delen bir ses yükselip alçalıyordu. Üşüyordu, kendini incelemeye başladığında bedeninin bembeyaz olduğunu farketti, yoksa bedeni ölmüş müydü? Neredeydi, ne kadar süredir buradaydı ve hatırlayamadığı tüm o her şeye ne olmuştu? İçinde bulunduğu nesne bir şeye çarpmış gözüküyordu. Sendeledi ve çarpışmanın kırdığı konsola doğru ilerledi. Açılan deliklerden dışarıya bakmaya çalıştı. Ve gözleri şaşkınlıkla açıldı. Dışarıda, adamın teki elinde bir şişe ile ona gülümsüyordu. Daha da dikkatli bakınca çok tanıdık bir yüz olduğunu farketti. 'Belki de beni tanıyordur.' dedi içinden, 'Belki neler olup bittiğini anlatabilir.' Aklının ucunda bir yerlerde bir daha asla sahip olamayacağı cevapların soruları boşluğa savruldu ve bir daha hiç varolamayacak bir hayatın kederli bekleyişi de son sözleriyle beraber evrenin sonuna karıştı.

Frog

2009-03-26T06:18:00.000-07:00

Ben denedim, girdiğim her site açıktı...

Hush now

2009-03-17T06:20:00.000-07:00

'İnternet tüm kötülüklerin anasıdır.'

Obey your uncle

2009-03-05T02:02:00.001-08:00

Okul bitince, söz.

Action!

2009-03-02T22:09:00.000-08:00

Tam bir yıldır bir kadın beni kahrediyor. Aslında konuşamadığı için sadece gözlerini kırparak sorularıma cevap vermeye çalıştığı son iki senede de beni çok üzmeye başlamıştı. Ne severdi konuşmayı. Mentollü sigarasını yakar, dolu paketi bana verir ve tatlı tatlı, bazen hararetli, yükselip alçalan ahenkli sesiyle konuşurdu. Hareket edemediği için hastaneye yerleştirdiğimiz bu tüm yaşamı sabırsızlıkla ve sonsuz hareketle geçmiş enerji dolu güçlü kadının sessiz kederini omuzlarımda hissetmeye başlamamın üzerinden ise üç sene geçmiş. Ah, o tekerlekli sandalyeden başını eğip ayaklarının ucuna ne büyük bir nefretle bakardı. Yine de hastanenin bahçesinde iki küçük çocuk olup gezindiğimiz zaman yüzünde beliren masum gülücük her şeyi unuttururdu. Ayakta duramadığı için yürürken birisine muhtaç olduğu dört sene öncesi ise hep beraber yere düşüp kahkahalara boğulduğumuz akşamlarla dolu. Yürürdü, yürümek isterdi, yaşamı boyunca hiç dinlenememişti ve sanırım artık yorgunluğun ne demek olduğunu unutmuştu. Bedeni de unutsaydı ya! Halbuki yeni aldığı bastonunu bir mızrak gibi yaşlı bedenine saplamayı istediği beş sene öncesine kadar o hiç yaşlanmaz, hiç rahatsızlanmaz, hiç hastalanmaz, sadece Olimpos'u özleyen kudretli bir tanrıça gibi eski günlerden bahsederdi bana. Ah! O kart sesimle söylediğim türküleri ne iştahla ve sevgiyle dinlerdi. Elimden tutup emekli maaşını almaya gittiğimiz ve sonra da beni şımarttığı onca seneler ise akan yaşlara rağmen net olarak gözümün önünde sıcak bir anı olarak duruyor. Ya okuldan döndüğümde onun geldiğini anlayıp neşeyle eve koşturduğum ve gülerek kapıyı açtığı o bahar seneleri? Nasıl da hızla akmış zaman, nasıl da biz tadını çıkartmaya fırsat bulamadan kaçmış. Bulutsu bedenini toprağa bırakayım diye bana verdikleri ve geride kalan tüm o yaşam parçacıklarını benliğime sindirdiğim o günden beri, tam bir yıldır bir kadın beni kahrediyor. Ama yine de size anneannemin öldüğünü söylemeyeceğim, her tanrıça gibi; o da kendini hala canlı sanıyor.

Good old fool

2009-02-28T15:55:00.000-08:00

Eskişehir'e gitti. Tanıdık bir yüz aradıktan sonra vazgeçip suratların arasına karıştı. Çay içti. Sigara içti. Bekledi. Hoca dediği kişinin elini sıkarken artık derse devam edip okulunu bitireceğini söyledi. Eğlenmedi. Sıkılmadı. Sadece yolculuğun yorgunluğunu hissetti. Sert bir rüzgar esiyordu, temiz bir hava vardı, şehir miskindi. Çay içti, sigara içti. İçinde sonsuzluğu dolduracak kadar geniş bir boşluk her nefesinde daha da büyüyordu ama yapabileceği bir şey yoktu. Çok geçti. Her adımında artan gerginliği saçma bir his olarak değerlendirdi. Çok derinlerde bir ses martıları özlediğinden bahsediyordu, ama artık o çok derin sesleri dinlemiyordu. Zaten İstanbul'a döndüğü zaman hepsini unuttu.

Two zero zero nine

2009-02-10T02:09:00.000-08:00

2009'a girdiniz mi?

Bulb roads

2009-02-10T01:52:00.000-08:00

Yolumuzu ampullerle aydınlatalım.

Jesus crisis!

2009-02-09T06:20:00.000-08:00

Marketing Türkiye'nin 9 Şubat 2009 tarihli haberine göre Amerika'da reklam sektöründe Aralık ayında 18 bin 700 kişi işten çıkarılmış ve böylece toplamda 65 bin 100 reklamcı işsiz kalmış. Bu iyi bir sayı aslında, Amerika'nın koca bir kıta olduğunu düşünürsek. Yalnız sadece rakam üzerinden ilerlemeden konuya girersek renkler kirlenmeye başlıyor ve bir tüketim toplumu (hangisi değil ki?) modeli olan bu güzel kıtanın global markalarının bu kadar korkmaya devam etmesinin biz kraldan kralcı olan toplumlardaki yansımalarını hayal etmeye başlıyoruz. Sayı 65 bin. Ülkemizin nufusu bu sayının 1000 katı. Üstelik bu işsiz reklamcıların büyük ihtimalle Türkiye ile alakaları yok. Peki dert ne? Markalar. Üstelik Türkiye ile oldukça alakalı markalar. Yerel markaların sürekli taklit ettiği global markalar. Bir The American Markası kesinti yapıyor diye The American Reklam Ajansı 100 çalışanını uzaklaştırsa, vaktini onun reklamlarına bakarak geçiren ve kreatif ekibine o reklamların aynısını - ve tabi oldukça düşük bütçelisini - istediğini söyleyen yerel markalarımız yüzünden kimbilir kaç reklamcı telef olacak. Ne yazık ki kriz başladığı yerde bitse de bu ülkede durmayacak, yola devam edecek.

Ridiculus connection

2009-02-09T00:46:00.000-08:00

Pencere demirlerinin arasından paslanarak doğan güneşin sıcak sessizliği onu sakinleştirdi. Camdan yansıyan yüz tonluk mavi balinaya göz attı; yıldızsız bir gezegen kadar soğuk ve ölü duran balina onu sinirlendirmeye başlamıştı. Eski bir havluyla yeşil sıvıyı bedeninin her tarafına sürmeye devam etti. Bunu her gün yapıyordu ve yavaş yavaş alışmıştı. Tekrar balinaya baktı, belki bu muazzam yaratık ilk denemede radyasyon yüzünden ölmeseydi işler umduğu gibi gidebilirdi. 'Olmuyor!' diye bağırdı. 'Olmuyor, kahretsin, bir türlü balinaadam olamıyorum!'

Ice cream

2009-02-09T00:24:00.000-08:00

'Baba!' Babası gözlerini gazetesinden ayırmadan 'Ne oldu?' diye sordu. 3. sayfada ilginç bir trafik kazası haberi vardı. 'Ben dondurma istiyorum!' dedi tüm parıldayan sevimliliğiyle. 'Ama bundan istiyorum!' Parmağıyla parka yeni gelmiş dondurma arabasını işaret etti. Gözleri işaret ettiği yerden babasına çevrildi merakla. 'Peki.' dedi baba gazetesini toparlayarak, bir yandan da ceplerinde bozukluk arıyordu. Banktan kalktı, 'Gel, ver elini.' dedi. Küçük yaratık sonsuzluğa uzandı ve kale duvarlarından oluşan dev eli tuttu. Kimse ona bir şey yapamazdı artık. Hiçbir canavar ağaçların arasından çıkamaz, hiçbir çocuk onunla dalga geçemez ve hiçbir dondurma ondan kaçamazdı. İstediği dondurmayı parmağıyla gösterirken 'Bu!' diye neşeyle bağırdı, yanındaki dev homurdansa da mutlu gözüküyordu. Babası cebinden para çıkarırken dondurma satıcısı nazikçe gülümsedi ve 'Gerek yok.' dedi. 'Gerçekten gerek yok. Bu dondurma gerçek değil.' Şaşırdı, babasından nihai cevabı alacağını bilerek döndü, dev adam meraklı gözlere doğru eğildi ve oğlunun kulağına 'Gerçek değil.' diye fısıldadı. 'Ama merak etme. Ben hep buradayım.' Babasını üç yıl önce trafik kazasında kaybetmişti, yirmibeş yaşındaydı ve bir aydır bitkisel hayattaydı. Yine de annesi bazen gülümsediğini görüyordu. Doktor 'Gerçek olamaz.' dese de.

One last drop of poison

2009-02-08T23:53:00.000-08:00

Yürüdüğü yolun sonunda, okyanusa bir parça hayat akarken ve çimlerin üzerinde yuvarlanan ormanın sesiyle üşürken, ölü bir kaplumbağanın cılız ruhunu eline aldı. Suyun kirli kabuğunda gece doğmaya başlamıştı. Hala çıplaktı, hala dengesizdi, hala kan kaybediyordu. Attığı adımlar ay ışığında sonsuz bir huzurla dansederken ve bedeni geride bıraktıklarının ağırlığı altında ezilirken, babasının taştan gözleri bulutların arasından çaresizce ona bakıyor, artık umut kalmadığını haber verirken korkunun belirsiz sessizliğini üzerine savuruyordu. Yönsüz beden kendini uçurumdan aşağı düşerken buldu. Tanrının son nefesi üflendi ve yere çarptığında binlerce melek kanat çırptı. Okyanusun içinde sürüklenen kopmuş kafa ise gözlerini kapattı. Birazdan avcılar kanın vahşi cazibesine kapılacaklardı. Tüm bunlar bir ömür ve birkaç saniye sürdü. Sonra cellat ve yargı heyeti toplanan kalabalığa aldırmadan uzaklaştılar. Çok uzakta, evrenin soğuk bir köşesinde meraklı bir aminoasit canlanmaya başladı. Kuralları belirsiz bir oyuna sürüklenmek üzereyken içi isim koyamadığı hislerle doluydu. Her şeye rağmen, bu mavi gezegende olmasa bile, hala umut vardı.

When men and fish coexist together peacefully

2009-02-08T23:41:00.000-08:00

Bay Beyaz kolunu huzursuzca sallıyor, yanındakiler ne demek istediğini anlamıyorlar. Uydudan onu izleyen adam kolunu kendi iradesiyle salladığını farkediyor. Ama bunun nasıl olabileceğini düşünüyor, zira ipçiler yerlerinde. Bir terslik var. İzleyen adam ipçilere kaşınma emri veriyor. Adam boğazını kaşıyor. Neyse, sorun yok. İşin aslı Bay Beyaz ipçilerden birinin kendisini uyardığı ve onun tarafında olduğunu söylediği zamandan beri onu izleyen adamın ve iplerin farkında. İplerin farkında ve belki de galaksinin sonunun gelmesini engelleyecek tek umut bu.

Something stupid like "i warn you"

2009-02-08T23:34:00.000-08:00

Misketlerini saydı, eksik yoktu. Oyuncak arabalarını atomları dökülen bel çantasına doldurdu. Aiwa wolkmani hala sorunsuz çalışıyordu. O çok sevdiği ninja kaplumbağalar kazağını da boynuna astı, bu ufacık kazağı giyebildiği zamanları hayretle anımsadı. Babasının onu susturmak için aldığı formayı aradı, bulamadı. İlkokula giderken tüm zamanını çizmekle geçirdiği romanlarını aradı, bulamadı. Aslında uzun yıllar önce hepsinin gittiğini biliyordu, ama kendini aramanın büyüsüne kaptırmıştı bir kere. Kapıyı kilitleyip çıkma zamanı gelmişti. Biliyordu, annesi akşam vakti pencereden ona seslenmeyecekti nasıl olsa. Plastik bir güven duygusu kapladı içini. Merdivenlerden inerken istanbul sallandı hafifçe. Oysa susam sokağı hiç sallanmazdı.

One morning

2009-02-08T23:21:00.000-08:00

Vapur bekliyordum, trenden inip.

Green peace?

2008-12-25T06:26:00.000-08:00

Küresel ısınma, sabrımızı taşırma.

A big table

2008-12-25T06:20:00.000-08:00

Masaya 50. aranıyor.

Mind away

2008-12-23T10:13:00.000-08:00

Yanlış yer, yanlış zaman.

Bitter tomorrow

2008-12-23T09:57:00.001-08:00

Bazen tatlı, ne acı, değil mi?

3 B

2008-08-25T08:05:00.001-07:00

Beylikdüzü, Bisiklet, Ben.

Başka bir şey eklemeye gerek kalmıyor.

Bazen.

They can ban, too!

2008-08-23T07:57:00.001-07:00

Modern iktidarın, tebasıyla başa çıkma yöntemi hiç değişmedi. 17. yüzyılda sözünü geçiremediği ‘deli’leri, ‘hasta’ları, ‘suçlu’ları dört duvar arasına kapatmaya başlayan iktidar, şimdilerde içeri atamadıklarını kelimenin gerçek anlamıyla kapatır oldu. Türkiye’de internet siteleri, dernekler, buluşma platformları tek tek sansüre kurban giderken kimse olanlara sesini çıkarmadı, olağan karşıladı. Keyfî sebeplerle kapatılmalara, ‘muhbir vatandaş’ın tam zamanlı ve yüksek performanslı mesaisi de eklenince Google groups, alibaba.com, slide.com, wordpress, daily motion derken, YouTube da kapandı. Tam bu duruma alışıyorduk ki, birkaç ‘kötü çocuğun’ sansüre sansür için bir kampanya başlattığını ve destekçilerinin de çok olduğunu duyduk. Kendi internet sitelerini, bloglarını “Siz kapatmadan biz kapatıyoruz” diyerek kapatan internet sitesi sahipleri, bu kampanyayla geleceğin internetinin önizlemesini yaptıklarını, insanları sansüre karşı uyanık olmaya çağırdıklarını söylüyor. Kampanyayı başlatan Fırat Yıldız, ortağı Deniz Tan, Sadi Tekin, Yalçın ve Aygül Pembecioğlu, Meriç Kara, Can Karakurt ve Selim Yörük’le kapatmalara karşı yaptıkları ve yapacakları eylemleri konuştuk. 13 Ağustos saat 10:47. Bir dakika sonra, insanlık için küçük ama Türk internet kullanıcısı için büyük bir adım sayılabilecek protesto başlayacak. “Ne zamandır konuşuyorduk bu konuyu, internet sitelerinin keyfî bir şekilde kapatılması bizi çok rahatsız ediyordu. Ne yapabiliriz diye düşünürken ben kendi sitemi, elmaaltshift.com’u kapatmaya karar verdim. 13 Ağustos 10:48’de siteye giriş yapıldığında ‘Bu siteye erişim mahkeme kararıyla engellenmiştir’ yazıyordu. Sonradan ‘kendi kararıyla’ olarak değiştirdim” diyor Fırat Yıldız. “Her gün yeni bir site daha kapatılıyor. Bu hızla giderse ileride nasıl bir internet deneyimi yaşarız, onun canlandırmasını yaptık. İki tıklamada bir karşımıza bu görüntü çıkarsa ne hissederiz? Bu amaçla sitelerimizi diğer sansürlenen siteler gibi kapattık” diye ekliyor. Elmaaltshift.com’un kapandığını görenler, Yıldız’a ‘Geçmiş olsun’ mesajları atmaya başlamış, bir yandan da kapatılmanın sebepleriyle ilgili senaryolar üretmeye... Yıldız’ın protestosunu gören birkaç kişi kendi sitelerini ve bloglarını kapatınca iş büyümüş. “Biz de kapatmak istiyoruz ama nasıl yapılır” diyenler için anafikir.com’un sahibi Selim Yörük bir program yazmış, böylece 20 Ağustos 00:00’da son bulan eyleme yaklaşık 500 site kendini kapatarak katılmış. Bu sitelerin içinde Beşiktaş’ın her şeye karşı taraftar grubu Çarşı’nın sitesi forzabeşiktaş da var, Gevende müzik grubunun resmi sitesi de, zargan.com, sinema.com gibi çok ziyaret edilen siteler de. Yurtdışında nasıl oluyor bu işler diye sorduğumuz zalambodont.org’un sahibi Meriç Kara, “Kanada’da böyle bir olay olmuş, yer yerinden oynamış. İnsanlar en temel haklarından birinin ellerinden alınmasına çok büyük tepki göstermiş. Protestolar yapılmış ve sonunda haklarını kazanmışlar. Biz de yapabiliriz bunu. Bu sadece YouTube’u geri isteyen birkaç kişinin eylemi değil” diyor. Eylem kapsamında kendi blogları cankarakurt.blogspot.com ve wearefake.blogspot.com’u kapatan Can Karakurt’sa, “Bu konuda karar verme hakkına sahip birileri kalkıp bir ihbar üzerine milyonlarca kişinin hakkını gasp edebiliyor. Bu sadece internetle ilgili bir durum değil, eşcinsellerin, travestilerin de hakları ellerinden alınıyor. Lambda kapandı, Kaos GL kapandı. Bu kapatmaların hepsi aynı zihniyetin ürünü” diyor. Kampanyanın duyurulmasında büyük emeği olan bigumigu.com’un sahibi Yalçın Pembecioğlu “İnsanlar olayın ciddiyetinin farkında değil. YouTube kapalıysa başka bir yerden izlerim ya da farklı server’dan bağlanırım diye düşünüyor. Kapatmaların ifade özgürlüğünü engelleyen bir şey olduğunu anlamamız lazım. Bir de genel kanı, ‘Bu site kapandıysa kesin illegal bir şey yapmıştır’ oluyor. Halbuki çok saçma nedenlerle kapanan siteler de var. Site içeriğinde hukuka aykırılık varsa, önce siteye ihtar çekilmesi, uyarı verilmesi gerekir. Kapatma en son yapılacak işken, Türkiye’de en son yapılacak iş en başta yapılıyor” diyor. Sansürün gizli bir tehlike olduğunu söyleyen Pembecioğlu, “Birisi bir gün gelip okuduğun kitabın herhangi bir sayfasını yırtıp, ‘O sayfayı okuma’ diyene kadar bekleyecek miyiz? Bence ses çıkarmazsak durum o noktaya gelir” diyor. Meriç Kara, pingiz.com’un başına gelenleri anlatıyor. Site, sadece dışarıdan müdahale edilemediği gerekçesiyle kapanmış. Üye olmayanların site içeriğini görememesi pingiz.com’un sonu olmuş. “Zaten amaç oydu” diyor Kara. “Küçük bir topluluğun kendi arasında sosyal paylaşım yaptığı bir platformdu ama birileri bundan rahatsız oldu” diyor. Anlatılanlara göre site kapattırmak çok kolay. http://www.ihbarweb.org/ adresine ihbar ettiğiniz sitenin kısa sürede kapandığını görebilirsiniz. Çünkü ihbarı değerlendiren kişiler kapsamlı bir araştırma yapmıyor. Deniz Tan, kapatmalardan rahatsızlık duymaya başlayalı epey olmuş. Hatta internet sitesi kapanan birinden aldığı ‘Sitemiz kapatıldı ama şu server’dan ulaşabilirsiniz’ minvalli maile açmış ağzını yummuş gözünü. “Mücadele yöntemi bu mu olmalı?” diyor. Bu yöntemi kolaycılık olarak görüyor. “Önemli olan kapatmalara karşı durmak” diyor. Deniz Tan kapatmaların işlerini de etkilediğini söylüyor. “Bizim işimiz bu video siteleriyle, mesela dailymotion kapandığında elmaaltshift.com bomboş kaldı. Biz bu sitedeki videoları kulanıyorduk” diyor. IMDB’yle ilgili bir de komik anekdot geçiyorlar. Muhbir vatandaş, içeriğinde internetin en büyük sinema verisini bulunduran IMDB’yi kapattırmak için şikayette bulunuyor. Yetkililer de ‘IDMB’ adlı bir başka siteyi kapatıyor. Sonradan fark ediyorlar yanlış siteyi kapattıklarını. “Bu işin başında duranlar kapatacakları site hakkında kapsamlı bir çalışma yapmıyorlar, içeriğini incelemiyorlar” diyor Meriç Kara. Peki diyoruz, herkes ne yapabilir, nasıl tepki gösterebilir? Meriç Kara’nın önerisi herkesin bütün siteleri şikâyet etmesi yönünde. “Aklınıza gelen bütün siteleri durmadan şikâyet edip inanılmaz bir bilgi kirliliği ve kaos yaratabilirsiniz. Zor değil, herkes ihbarweb’e durmadan şikâyetler göndersin, sonunda anlayacaklar bunun bir protesto olduğunu” diyor. Kendi blogu saditekin.blogspot.com’u kapatan Sadi Tekin, grubun bundan sonraki projelerini anlatıyor. Sansüresansür.org adresi üzerinden bir platform yarattıklarını, 8 Eylül’e kadar sürecek bir poster hazırlama işine girdiklerini anlatıyor. 8 Eylül’den itibaren sansuresansur.org’da sergilenmeye başlayacak posterleri isteyen herkes hazırlayabiliyor. Posterleri sokaklarda sergileyerek daha çok kişinin desteğini almaya çalışacaklarını söyleyen Tekin, “Bu hepimizin sorunu, hep birlikte özgürlüğümüzün elimizden alınmasına tepki göstermeliyiz” diyor. Eyleme katılanlar ihbar mekanizmasının ne kadar kolay ve ne saçma kriterler üzerinden işlediğini anlatıyor. Örneğin bir pedagogun sitesi bilimsel bir makalede bile olsa ‘çocuk pornosu’ sözcüğü geçiyor diye kapatılabiliyor. İnternette özgürlüğün de bir sınırı olduğunu söyleyen elmaaltshift.com’dan Deniz Tan, “Çocuk pornosu gibi meselelerde tabii ki denetim olmalı ama internette pornoyu yasaklamaya çalışmak imkansız” diyor. Bu tür sitelerin içeriklerini izleyen birimin polis olduğunu söyleyen Tan, “Pornoyu neye göre sınıflandırıyorsunuz, hangisi yasak hangisi değil?” diye sorduğunda “Ahlaka aykırı olmayan pornoyu yasaklamıyoruz” diye bir yanıt almış. Bunun kiteri de söz konusu videoda Türk kızlarının olmamasıymış. İçeriğinde Türk kızı varsa yasak, Alman, Rus, Uzakdoğulu olabilir yani...23.08.08 Radikal / ELİF TÜRKÖLMEZ Not: Her kafanın sorunu hep beraber anlatmaya çalıştığı o kakafonik toplantıyı bu kadar güzel özetleyebilirdin Elif. Sigara vereyim mi? :)

Daily censore

2008-07-31T07:41:00.001-07:00

Dailymotion da kapatıldı.

"Buraya anlamlı bir cümle gelecekti, sansürlendi."

Alone box city

2008-07-11T23:29:00.000-07:00

Denizi tuttum

ve kaybettim yine beni sönsem şehrin ışıkları da söner mi bakar bana dalgaların kör gözleri bu kördüğüm hiç bağlar mı sizi bu şehir kartondan deli eder beni bu karton şehir ve onun sahte hisleri.

Soup opera

2008-05-24T09:15:00.000-07:00

Peki çorba adamı içse haber olur mu?

Get out of my building!

2008-05-24T09:11:00.000-07:00

Ama bizi bu kadar dışlamayın yahu. Bir otuz saniye girsem?

We want domestic terminator

2008-05-24T09:05:00.000-07:00

Wall-e. Kanyon'da.

Work man

2008-04-22T17:42:00.000-07:00

Algını seç.

Hunt for hope

2008-04-09T06:35:00.000-07:00

Sıcak bir umut.

Universe edition

2008-04-07T08:46:00.000-07:00

Peki evrendeki yerimiz?

Love violence?

2008-04-07T08:32:00.000-07:00

Ne yaparsan yap, insan ruhu direnir.

Shield of concentrated human brain molecules

2008-03-06T15:29:00.001-08:00

Büyücü gururla yıldızları izledi. Bin yaşındaydı ve savaş nedir biliyordu. Işıklar saçarak yaklaşan robotuna korkunç bir bakış attı, bazı günler onunla eğlenirdi, ama bugün değil; bugün asasını kaldırıp iştahla evreni parçalayacaktı. İki insan beyni kulesindeki kozmik radara yakalanmıştı. Havada felaketin ıslığı yankılanıyordu. Büyücü nedenini yıllar önce unuttuğu intikamını bugün alacaktı. Ne de olsa bir beyni yoktu.

Holes in the stars

2008-02-24T03:16:00.000-08:00

Paralel bir evrenden arsa satın aldı. Bigbang'a yakın, yıldız gören bir arsa. İleride torunlarını kucağına alıp uyduların gölgesinde masal anlatabileceği, kozmik rüzgarlar eserken dinlenebileceği bir arsa. Kendi yaptığı gemisi kalkıştan yirmi saniye sonra yere çakıldı. Geride yastıktan duvarlara yapışmış kan izleri kaldı.

Brothers Karamazov

2008-02-24T02:44:00.000-08:00

Soluk alışı dua gibiydi oğlunun. Sağlıklı ve sakindi. Dünyada hala umut varsa, bu küçük yaratığın nefesinde gizliydi. Karısının yüzüne baktı. Yorgun, neşeli bir tanrıça. Oğlunun ismini düşünmesine gerek bile yoktu. 'Azrail' dedi. İsmi Azrail oldu. Çocuk serikatil oldu haliyle. Babanın düşünmesi gerekiyordu.

Heaven can wait

2008-02-24T00:35:00.000-08:00

'İyilik yap, denize at' demişler. Teyze arkamdan bağırıyor. 'Evladım ben yüzme bilmiyorum, imdat!' Bu insanlara iyilik de yaramıyor.